رفتن به مطلب



iran rules jazbe modir
ADS mahak

جستجو در تالارهای گفتگو

در حال نمایش نتایج برای برچسب های 'رشته'.



تنظیمات بیشتر جستجو

  • جستجو بر اساس برچسب

    برچسب ها را با , از یکدیگر جدا نمایید.
  • جستجو بر اساس نویسنده

نوع محتوا


انجمن آموزش امنیت و راه های مقابله با نفوذ

  • انجمن های اصلی تیم
    • قوانین و اساسنامه ی انجمن
    • آخرین خبرها
    • اطلاعیه ها
    • مدیران
    • دوره های آموزشی
    • انتقادات پیشنهادات
  • آموزش های تخصصی
    • برنامه نویسی
    • هکینگ
    • امنیت
    • شبکه
    • سخت افزار
    • متفرقه
  • پرسش و پاسخ (FAQ)
    • سوالات و مشکلات پیرامون برنامه نویسی
    • سوالات و مشکلات پیرامون هکینگ
    • سوالات و مشکلات پیرامون امنیت
    • سوالات و مشکلات پیرامون شبکه
    • سوالات و مشکلات پیرامون سخت افزار
    • سوالات و مشکلات پیرامون سیستم عامل
    • سوالات و درخواست های متفرقه
  • سیستم عامل
  • بخش ویژه (مخصوص اعضای ویژه)
  • پروژه های تیم
  • مسابقات
  • عمومی
  • بحث آزاد علمی
  • بخش دریافت
  • آرشیو

جستجو در ...

جستجو به صورت ...


تاریخ ایجاد

  • شروع

    پایان


آخرین به روز رسانی

  • شروع

    پایان


فیلتر بر اساس تعداد ...

تاریخ عضویت

  • شروع

    پایان


گروه


درباره من


جنسیت


محل سکونت

11 نتیجه پیدا شد

  1. خانه Python کار با تاریخ، رشته و فایل فرمت بندی رشته ها و اعداد فرمت بندی رشته ها و اعداد از متد ()print هم می توان برای قالب بندی رشته ها و اعداد استفاده کرد. این متد بر اساس یک الگو و با استفاده از کاراکترهای خاصی که در جدول زیر آمده اند، قالب بندی را انجام می دهد. الگوی کلی قالب بندی رشته ها و اعداد به صورت زیر است : % [flags] [width] [.precision] conversion-character در الگوی بالا اجزایی که در داخل کروشه هستند اختیاری می باشند. در حالت عادی الگو با علامت % شروع می شود و بعد از آن یکی از کاراکترهای جدول زیر می آید : %c نمایش کاراکتر %d نمایش اعداد در مبنای ده (صحیح) %e نمایش اعداد اعشاری نمایی %f نمایش اعداد اعشاری %i نمایش اعداد صحیح %o نمایش اعداد مبنای 8 %s نمایش رشته %u نمایش اعداد ده دهی مثبت %x نمایش اعداد مبنای 16 %% چاپ علامت درصد \% چاپ علامت درصد حال فرض کنید که می خواهیم یک عدد اعشاری را فرمت بندی کنیم : print("%f" % 34.789456); خروجی کد: 34.789456 همانطور که مشاهده می کنید در مثال بالا از %f برای نمایش عدد اعشار استفاده کرده ایم. همین مثال ، مثال خوبی است که به شما نحوه استفاده از اجزایی که در داخل کروشه هستند را نشان دهیم. ابتدا کاربرد flag یا نشانه را می گوییم. نشانه هایی که بعد از علامت درصد می توان استفاده کرد در جدول زیر آمده اند : نشانه کاربرد – با اضافه کردن فاصله به سمت راست یک عدد یا رشته آن را به سمت چپ می کشد. + با اضافه کردن فاصله به سمت چپ یک عدد یا رشته آن را به سمت راست می کشد. 0 تعدادی صفر که خودمان تعیین کرده ایم به سمت راست یا چپ نوشته یا عدد اضافه می کند فاصله تعدادی فاصله که خودمان تعیین کرده ایم به سمت راست یا چپ نوشته یا عدد اضافه می کند به کار بردن نشانه های بالا به تنهایی و بدون اینکه تعیین کنیم چه تعداد فاصله یا صفر می خواهیم به ابتدا یا انتهای عدد یا رشته اضافه کنیم بی معنی می باشد. در این صورت باید از جزء بعدی که width یا پهنا هست استفاده کنیم. [.precision] هم در صورتی که متغیر از نوع اعداد اعشاری باشد، برای تعیین تعداد ارقام اعشار، و اگر از نوع رشته باشد تعداد کارکترهایی که قرار است نمایش داده شوند را مشخص می کند. حال به مثال بر می گردیم. فرض کنید که می خواهیم سه رقم از ارقام بعد از ممیز عدد اعشار مثال بالا را نشان داده و قبل از بخش صحیح آن سه عدد صفر قرار دهیم یعنی : 00034.789 . انجام این کار بسیار راحت است : print("%09.3f" % 34.789456); خروجی کد: 00034.789 همانطور که در کد بالا مشاهده می کنید الگو با علامت % شروع می شود. سپس نشانه را می نویسیم که در اینجا 0 است. اما اینکه چرا عدد 9 را نوشته ایم دلیلش این است که 34.789 با احتساب ممیز آن برای نمایش نیاز به شش جای خالی دارد و چون قرار است که ما سه صفر هم قبل از عدد 34 قرار دهیم پس باید 9 جای خالی ایجاد کنیم. و اما [ 3. ] هم به معنای سه رقم اعشار است و f هم که برای نمایش اعداد اعشاری به کار می رود. فرض کنید که می خواهیم سه کاراکتر اول رشته Programming را نمایش دهیم، برای این منظور به صورت زیر عمل می کنیم : print("%.3s" % "Programming"); خروجی کد: Pro در زیر هم مثالهایی از نحوه استفاده از متد print و کاراکترهای خاص آن آمده است :
  2. جا دادن یک رشته در داخل رشته دیگر پایتون به شما اجازه می‌دهد که یک رشته را در داخل رشته دیگر قرار دهید. به عنوان مثال اگر رشته‌ای مانند !Hello World داشته باشید می‌توانید کلمه Happy را در وسط آن قرار دهید و رشته جدیدی مانند !Hello Happy World ایجاد کنید. به کد زیر توجه کنید: str1 = "Hello World!"; str2 = "Happy "; index = str1.find("World!"); result = str1[:index] + str2 + str1[index:] print(result); خروجی کد: Hello Happy World! در کد بالا ابتدا اندیس وقوع کلمه World را اب استفاده از متد ()find پیدا می کنیم. عبارت str1[:index] به که در اصل معادل str1[:6] است، یعنی تمام کاراکترهای قبل از کلمه World. عبارت str1[index:] هم در اصل همان کلمه World می باشد. بین این دو عبارت هم که str2 را نوشته ایم که کلمه happy است. اندیس اولین کاراکتر یک رشته با صفر و اندیس آخرین کاراکتر یک رشته با یک واحد کمتر از طول رشته نمایش داده می‌شود. در رشته !Hello World می‌خواهیم رشته جدید را درست بعد از اولین فضای خالی یعنی جایی که حرف W قرار دارد جای دهیم. به کادر زیر توجه کنید : H e l l o W o r l d ! 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 اگر توجه کرده باشید رشته Happy در این مکان (بعد از اولین فضای خالی) قرار گرفته است. و هر چیز بعد از آن به جلو رانده و رشته !Hello Happy World ایجاد می‌شود.
  3. تغییر بزرگی و کوچکی حروف یک رشته می‌توان بزرگی و کوچکی حروف یک رشته را تغییر داد. به عنوان مثال یک رشته که متشکل از حروف کوچک است را می‌توان به حروف بزرگ تبدیل کرد. با استفاده از متدهای ()upper و ()lower می‌توان حروف رشته را بزرگ یا کوچک کرد. lowercase = "abc"; uppercase = "ABC"; print("lowercase.upper() = " + lowercase.upper()); print("uppercase.lower() = " + uppercase.lower()); خروجی کد lowercase.upper() = ABC uppercase.lower() = abc به این نکته توجه کنید که اگر بخواهیم یک رشته به عنوان مثال یک جمله که از حروف بزرگ و کوچک تشکیل شده است، مثلاً حرف اول هر کلمه بزرگ و بقیه حروف کوچک نوشته شده باشند را با استفاده از متد ()upper تغییر دهیم فقط حروف کوچک آن تغییر کرده و بزرگ می‌شوند و حروفی که از قبل بزرگ بوده‌اند تغییر نمی‌کنند. این نکته در مورد متد ()lower نیز صدق می‌کند. حال بیایید یک متدی ایجاد کنیم که حرف اول کلمات هر رشته‌ای که به آن ارسال می‌شود را به صورت بزرگ و بقیه را به صورت کوچک تبدیل کند. در این برنامه از متدهای دستکاری رشته که تا به حال یاد گرفته‌ایم، استفاده شده است. 1 def ToTitleCase(string): 2 words = list(string.split(" ")); 3 4 for i in range(0, len(words)): 5 firstLetter = words[i][0:1]; 6 rest = words[i][1:]; 7 result = firstLetter.upper() + rest.lower(); 8 words[i] = result; 9 10 return str.join(" ", words); 11 12 input = input("Enter a string:\n"); 13 14 print("Converting to Title Case..."); 15 16 input = ToTitleCase(input); 17 18 print(input); خزوجی کد: Enter a string: tHe quICK bROwN fOx Converting to Title Case... The Quick Brown Fox در مثال بالا یک متد به نام ToTitleCase ایجاد کرده‌ایم که یک آرگومان قبول می‌کند. ابتدا با استفاده از متد ()split رشته را به کلمات تشکیل دهنده‌اش تقسیم بندی و آنها را در یک لیست قرار می دهیم (خط 2). بنابراین می‌توان هر کلمه را به صورت جداگانه دستکاری کرد. سپس با استفاده از یک حلقه for در میان کلمات گردش می‌کنیم. اولین حرف هر کلمه را با استفاده از words[0:1] استخراج و در یک متغیر برای استفاده‌های بعدی ذخیره می‌کنیم. باقیمانده حروف کلمه را هم با words[1:] استخراج می‌کنیم. حال رشته‌ها را با هم ترکیب می‌کنیم البته از متد ()upper برای بزرگ کردن حروف اول و از متد ()lower برای بزرگ کردن بقیه حروف کلمات استفاده می‌کنیم (خط 7). بعد از این کار عناصر آرایه را با کلمات اصلاح شده جایگزین می‌کنیم. حال کلمات اصلاح شده را با متد ()join ترکیب کرده و در بین آنها فضای خالی قرار می‌دهیم (خط 10). سپس آنها را به متد فراخوان برگشت می‌دهیم.
  4. جستجو کردن در رشته ها جستجوی رشته‌ها به وسیله متدهای پایتون بسیار راحت است. اجازه بدهید که نگاهی به متدهای مختلفی که محل وقوع یک رشته خاص را پیدا می‌کنند بیندازیم. متدهای ()index و ()rindex محل یک رشته خاص را در رشته دیگر نشان می‌دهند. اگر رشته مورد نظر پیدا نشود متدهای فوق یک استثناء تولید می کنند. به مثالی در مورد متد ()index توجه کنید : str = "The quick brown fox jumps over the lazy dog."; index = str.index("quick"); print(str); print("quick was found at position " , index); خروجی کد The quick brown fox jumps over the lazy dog. quick was found at position 4 متد ()index یک رشته را که شما به دنبال آن هستید را دریافت می‌کند. در مثال بالا متد مقدار 4 را بر می‌گرداند چون اندیس کلمه quick عدد 4 است. به یاد داشته باشید که اندیس یا مکان از صفر شروع شده و تا 1- طول ادامه می‌یابد بنابراین کاراکتر پنجم دارای اندیس 4 است. متد ()rindex کمی متفاوت است : str = "A very very very good day."; index = str.rindex("very"); print(str); print("Last occurrence of very was found at positiont" , index); خروجی کد A very very very good day. Last occurrence of very was found at position 12 متد ()rindex بسیار شبیه متد ()index با این تفاوت که اندیس آخرین محل وقوع رشته را بر می‌گرداند. در کد بالا آخرین محل وقوع کلمه “very” اندیس 12 است. اگر یک رشته خاص در هنگام جستجو پیدا نشود این دو متد، استثناء تولید می کنند. str1 = "This is a sample string."; print(str1); try: if (str1.index("Whatever")): pass; except: print("\"Whatever\" was not found in the string."); خروجی کد: This is a sample string. "Whatever" was not found in the string. یکی دیگر از سربارگذاری های این دو متد این است که یک آرگومان دومی را قبول می‌کنند، که محل شروع جستجو را تعیین می‌کند. به تکه کد زیر توجه کنید : str1 = "This is a sample string."; print(str1); try: if (str1.index("This", 5)): pass; except: print("\"This\" was not found in the string."); همانطور که مشاهده می‌کنید، با وجودیکه کلمه This در جمله بالا وجود دارد، ولی چون ما محل شروع جستجو در رشته را از اندیس 5 انتخاب کرده‌ایم، کلمه پیدا نمی‌شود. اگر بخواهیم تمام محل‌های وقوع یک کلمه را پیدا کنیم می‌توان به صورت زیر عمل کنیم : position = 0; str1 = "This is a long long long string..."; try: while(position <= len(str1)): position = str1.index("long", position); if(position): print(position); position = position + 1; except: pass; خروجی کد: 10 15 20 از دو روش می توان چک کرد که آیا یک رشته در داخل رشته دیگر وجود دارد یا نه. روش اول استفاده از کلمه کلیدی in است: str1 = "This is a sample string."; print(str1); if ("sample" in str1): print("\"sample\" exists in the string."); خروجی کد: This is a sample string. "sample" exist in the string. روش دیگر از استفاده از متد ()find است : str1 = "This is a sample string."; print(str1); if (str1.find("sample")): print("\"sample\" exists in the string."); خروجی کد: This is a sample string. "sample" exist in the string. هر دو متد ()startswith و ()endswith برای یافتن یک رشته در ابتدا و انتهای یک رشته خاص به کار می‌روند. str1 = "Apple"; print(str1); if (str1.startswith("A")): print("The word starts with A."); if (str1.endswith("e")): print("The word ends with e."); خروجی کد: Apple The word starts with A. The word ends with e.
  5. حذف زائده ها از رشته ها برخی اوقات کاربر به طور ناخواسته با تایپ فضاهای خالی غیر ضروری باعث ایجاد خطا می‌شود. وقتی رشته‌ای از کاربر دریافت می‌شود، مخصوصاً اگر از طریق یک text box یا کنترلی شبیه به آن این کار انجام شود فضاهای خالی ابتدا و انتهای رشته به وسیله این کنترلها حذف می‌شوند. پایتون با استفاده از متدهای ()strip() ،lstrip و ()rstrip این کار را انجام می‌دهد. ()lstrip فضاهای خالی سمت چپ، ()rstrip فضاهای خالی سمت راست و متد ()strip فضاهای خالی هر دو طرف رشته را حذف می‌کند. به عنوان مثال : str1 = " Example "; str1 = str1.strip(); print(str1); خروجی کد Example متد ()strip دارای یک سربارگذاری است که رشته ای از کاراکترهایی را که می‌خواهید از رشته اصلی حذف شوند را قبول می‌کند. به مثال زیر توجه کنید : str1 = "&&&&Hello***"; str1 = str1.strip("&*"); print(str1); خروجی کد Hello همانطور که مشاهده می‌کنید رشته بالا دارای کاراکترهای غیر ضروری در ابتدا و انتهای خود است. این کاراکترهای اضافی را به متد ()strip ارسال کرده و آنها را حذف می‌کنیم.
  6. Doctor Robot

    Programming-Py الحاق رشته ها

    الحاق رشته ها چندین راه برای الحاق رشته‌ها به هم وجود دارد. الحاق به معنای چسباندن چندین رشته به هم و تبدیل آنها به یک رشته است. در پایتون یکی از راه‌های ساده الحاق رشته‌ها استفاده از عملگر + است : str1 = "Happy "; str2 = "New Year"; result = str1 + str2; print(result); خروجی کد: Happy New Year مشاهده می‌کنید که استفاده از این عملگر چطور باعث ترکیب دو عملوند رشته‌ای شد. راه دیگر برای الحال دو رشته استفاده از متد ()join می‌باشد. شما می‌توانید یک لیست یا تاپل از رشته ها را به عنوان آرگومان به این متد ارسال کنید. در زیر نحوه استفاده از این متد نشان داده شده است : list = ["We have", "100", "guests", "this evening."]; result = ' '.join(list); print(result); خروجی کد: We have 100 guests this evening. استفاده از متد ()join نیز یکی دیگر از روش‌های الحاق رشته‌ها است. همانطور که در کد بالا مشاهده می کنید ما قبل از فراخوانی این متد از ‘ ‘ استفاده کرده ایم. منظور از ‘ ‘ این است که رشته های موجود در لیست را با هم ترکیب و با علامت فاصله از هم جدا کن. کد بالا را به صورت زیر هم می توان نوشت: list = ["We have", "100", "guests", "this evening."]; seperator = ' '; result = seperator.join(list); print(result);
  7. استخراج، حذف و جایگزین کردن رشته ها برای استخراج قسمتی از یک رشته می‌توان از اندیس شروع و پایان قسمتی از رشته که می‌خواهیم استخراج کنیم، استفاده نماییم. به مثال زیر توجه کنید. str1 = "This is a sample string."; #Extract sample str2 = str1[10:16]; print("str1 = {0}".format(str1)); print("str2 = {0}".format(str2)); خروجی کد: str1 = This is a sample string. str2 = sample در کد بالا و با استفاده از str1[10:16] از اندیس 10 تا اندیس 16 رشته str1 را استخراج و در متغیر str2 ذخیره کرده ایم. همانطور که مشاهده می‌کنید کلمه “sample” از اندیس 10 شروع شده است (کاراکتر یازدهم). عدد 16 نشان می‌دهد که ما تا چندمین کاراکتر را می‌خواهیم، استخراج کنیم. اگر نخواهید که مکان قرار گرفتن کلمه “sample” را به صورت دستی شمارش کنید، می‌توانید با استفاده از متد ()index این کار را انجام دهید. str2 = str1[str1.index("sample"):16]; یکی از حالت های استخراج زیر رشته این است که شما فقط اندیس شروع را مشخص می کنید. به کد زیر توجه کنید: str1 = "This is a sample string."; str2 = str1[5:]; print("str2 = {0}".format(str2)); خروجی کد: is a sample string.
  8. Doctor Robot

    Programming-Py جداکردن رشته ها

    جداکردن رشته ها اگر بخواهید یک رشته را به چند رشته تکه تکه کنید می‌توانید از متد ()split استفاده نمایید. اجازه دهید نگاهی به سربارگذاری های مختلف این متد بیندازیم. متد ()split، لیستی از رشته‌ها را بر می‌گرداند، که هر عنصر از این لیست، شامل یک زیر رشته است. اولین سربارگذاری این متد، یک رشته قبول می کند و بر اساس آن تشخیص می‌دهد که رشته باید در چه جایی به قسمت‌های مختلف تقسیم شود. message = "The quick brown fox jumps over the lazy dog."; substrings = message.split(' '); for string in substrings: print(string); خروجی کد: The quick brown fox jumps over the lazy dog. در مثال بالا از کاراکتر فاصله (‘ ‘) برای جدا کردن کلمات در رشته بالا استفاده کرده‌ایم چون دو کلمه متوالی به وسیله فاصله از هم جدا می‌شوند. کلمات در لیست substrings ذخیره می‌شوند. سپس با استفاده از دستور for آن‌ها را در خطوط جداگانه چاپ می‌کنیم. می‌توان تعداد زیر رشته‌های برگشتی را به وسیله سربارگذاری دیگر متد ()split محدود کرد. message = "The quick brown fox jumps over the lazy dog."; substrings = message.split(' ', 2); for string in substrings: print(string); خروجی کد: The quick brown fox jumps over the lazy dog. همانطور که در مثال بالا مشاهده می‌کنید، دومین آرگومان برای تشخیص تعداد زیر رشته‌ها به کار می‌رود. خروجی نشان می‌دهد که دو کلمه اول از رشته جدا شده‌اند و مابقی رشته در عنصر آخر لیست ذخیره می‌شود. یک روش دیگر برای جدا کردن یک بخش از رشته استفاده از عملگر [] می باشد. نحوه استفاده از این عملگر به صورت زیر است : string[start:end] start، اندیس شروع و end اندیس پایان بخشی از رشته است که قرار است جدا شود. به کد زیر توجه کنید: 1 str = "Welcome to Python Tutorials!"; 2 3 print(str[11:17]); 4 print(str[11:]); 5 print(str[:17]); 6 print(str[11:-1]); خروجی کد: Python Python Tutorials! Welcome to Python Python Tutorials اندیس کاراکترهای رشته از 0 شروع می شود. یعنی اندیس w عدد 0، e عدد 1 و … می باشد. در خط 3 گفته ایم که از اندیس 11 تا 17 رو نمایش بده. به این نکته توجه کنید که کاراکتر با اندیس 17 حساب نمی شود. یعنی کارکترهای 11 تا 16 در اصل نمایش داده می شود. خط 4 یعنی از کاراکتر 11 به بعد، خط 5 یعنی از اول تا کارکتر 17 و خط 6 یعنی از کارکتر 11 تا یک کاراکتر به آخر مانده نمایش داده شود.
  9. Doctor Robot

    Programming-Py مقایسه رشته ها

    مقایسه رشته ها می‌توان رشته‌ها را به روش‌های مختلف با هم مقایسه کرد. به عنوان مثال با استفاده از عملگرهای > ،< ،<= ،== ،!= می‌توان تست کرد که آیا دو رشته با هم برابرند یا نه. این عملگرها مقدار اسکی کارکترهای رشته را با هم مقایسه می‌کند: str1 = "Hello"; str2 = "Hello"; str3 = "Goodbye"; print("str1 == str2 : {0}".format(str1 == str2)); print("str1 == str3 : {0}".format(str1 == str3)); خروجی کد str1 == str2 : True str1 == str3 : False قبل از مثال کد بالا به متد ()ord توجه کنید. این متد یک کاراکتر اسکی را گرفته و مقدار عددی آن را بر می گرداند. به کد زیر توجه کنید : asciiCode = ord('A'); print(asciiCode); خروجی کد: 65 به جدول حروف اسکی توجه کنید: حال اینکه در مثال ابتدای درس ذکر شد که مقدار عددی دو رشته با هم مقایسه می شود، منظور مقایسه اعداد مربوط به کاراکترهای، رشته است. به مثال ساده زیر توجه کنید : str1 = "A"; str2 = "a"; if(str1 > str2): print("str1 is greater than str2"); elif(str1 < str2): print("str2 is greater than str1"); else: print("str1 is equal to str2"); خروجی کد: str2 is greater than str1 در کد بالا، دلیل اینکه چرا str2 بزرگتر از str1 است با توجه به جدول اسکی کاملا واضح است، چون عدد مربوط به a برابر 97 و عدد مربوط به A برابر 65 است.
  10. رشته ها و عبارات با قاعده (منظم) رشته ها معمولترین انواع داده ای هستند که در تقریبا همه زبانهای برنامه نویسی یافت می شوند. یک رشته گروهی از کاراکترها مانند حروف، اعداد یا نشانه ها می باشند که در داخل علامت “” قرار می گیرند. مانند: $myString = "Python Tutorials!"; اهمیت این نوع داده ای زمانی مشخص می شود که شما بخواهید اطلاعاتی از قبیل نام، آدرس، جنسیت یا ایمیل خودتان را ذخیره کنید. با استفاده از رشته ها می توان فورا به کاربر اطلاعاتی ارائه و یا در مورد یک خطا در برنامه هشدار داد. همچنین با استفاده از عبارات با قاعده در پایتون، می توان کارهایی شبیه به رشته ها انجام داد. از عبارات با قاعده در اعتبارسنجی اطلاعات استفاده می شود. در درس های آینده در مورد خصوصیات مختلف رشته ها و متدهایی که به وسیله آنها شما می توانید این خصوصیات را دستکاری کنید توضیح داده خواهد شد.
  11. ماژول datetime ماژول datetime ، ماژولی از پایتون است، که به شما اجازه استفاده، ذخیره، و دستکاری ساعت و تاریخ را می‌دهد. این ماژول دارای توابعی برای دستکاری تاریخ مانند اضافه و کم کردن روزها، ماه‌ها، یا سال‌ها و مطابق کردن آنها با تاریخ جاری را می‌دهند. همچنین دارای توابعی است که تاریخ را به اشکال متفاوتی نشان می‌دهند. زمان ماژول datetime دارای کلاسی به نام time است که از آن برای کار با زمان استفاده می‌شود. این کلاس دارای خواصی است که در جدول زیر به آنها اشاره شده است: خاصیت کاربرد hour برای نمایش ساعت به کار می‌رود. minute برای نمایش دقیقه به کار می‌رود. second برای نمایش ثانیه به کار می‌رود. milisecond برای نمایش میلی ثانیه به کار می‌رود. min ابتدای روز را به صورت 00:00:00 نمایش می‌دهد. max انتهای روز را به صورت 23:59:59.999999 نمایش می‌دهد. 1 import datetime 2 3 time = datetime.time(1, 2, 3, 2352) 4 5 print(time) 6 print('hour :' , time.hour) 7 print('minute:' , time.minute) 8 print('second:' , time.second) 9 print('microsecond:' , time.microsecond) 10 print('min :' , time.min) 11 print('max:' , time.max) خروجی کد: 01:02:03.002352 hour : 1 minute: 2 second: 3 microsecond: 2352 min : 00:00:00 max: 23:59:59.999999 همانطور که در خط 3 کد بالا مشاهده می‌کنید، سازنده کلاس time اعدادی را می‌گیرد و آنها را بر حسب ساعت، دقیقه، ثانیه و میلی ثانیه نمایش می‌دهد. تاریخ از کلاس date که در داخل ماژول datetime قرار دارد برای کار با تاریخ استفاده می‌شود. این کلاس دارای متدها و خاصیت‌های برای کار با تاریخ می‌باشد که در جداول زیر به آنها اشاره شده است: خاصیت کاربرد year برای نمایش سال به کار می‌رود. month برای نمایش ماه به کار می‌رود. day برای نمایش روز به کار می‌رود. متد کاربرد ()today برای نمایش تاریخ روز فعلی به کار می‌رود. ()ctime برای نمایش تاریخ به صورت کامل به کار می‌رود. ()timetuple تاریخ فعلی را به صورت tuple نمایش می‌دهد. به کد زیر توجه کنید: 1 import datetime 2 3 today = datetime.date.today() 4 5 print(today ) 6 print('ctime:' , today.ctime() ) 7 print('tuple:' , today.timetuple() ) 8 print('ordinal:', today.toordinal() ) 9 print('Year:' , today.year ) 10 print('Mon :' , today.month ) 11 print('Day :' , today.day ) خروجی کد: 2018-06-22 ctime: Fri Jun 22 00:00:00 2018 tuple: time.struct_time(tm_year=2018, tm_mon=6, tm_mday=22, tm_hour=0, tm_min=0, tm_sec=0, tm_wday=4, tm_yday=173, tm_isdst=-1) Year: 2018 Mon : 6 Day : 22 قالب بندی تاریخ و زمان کلاس datetime دارای متد ()strftime برای قالب بندی تاریخ و زمان، جهت نمایش خواناتر آن‌ها می‌باشد. در حالت پیشفرض خروجی متد ()today به صورت YYYY-MM-DDTHH:MM:SS.mmmmmm می‌باشد. حال ممکن است که ما بخواهیم مثلاً تاریخ را به صورت 2018/06/22 نمایش دهیم. در این صورت متد ()strftime به کار برده می‌شوند. این متد برای قالب بندی تاریخ از کاراکترهایی استفاده می‌کند که در زیر به آنها اشاره شده است: کاراکتر توضیح مثال a% برای نمایش نام روز هفته به صورت کوتاه، به کار می‌رود. Wed A% برای نمایش نام روز هفته به صورت کامل، به کار می‌رود .Wednesday w% برای نمایش عدد معادل روز هفته به کار می‌رود. مثلاً 0 یعنی روز یکشنبه .3 d% برای نمایش روز از ماه به صورت عددی دو رقمی به کار می‌رود (31-01) 31 b% برای نمایش نام ماه به صورت کوتاه، به کار می‌رود. Dec B% برای نمایش نام ماه به صورت کوتاه، به کار می‌رود. December m% ماه را به صورت یک عدد دو رقمی (12-01) نمایش می‌دهد. 12 y% سال را به صورت عدد دو رقمی نمایش می‌دهد. مثلاً سال 2018 را به صورت 18 نمایش می‌دهد. 18 Y% سال را به صورت کامل نمایش می‌دهد. 2018 H% ساعت را به صورت عدد دو رقمی (23-00) نمایش می‌دهد. 17 I% ساعت را به صورت عدد دو رقمی (12-00) نمایش می‌دهد. 05 p% برای نمایش بعد از ظهر/قبل از ظهر به کار می‌رود. PM M% دقیقه را به صورت عدد دو رقمی (59-00) نمایش می‌دهد. 41 S% ثانیه را به صورت عدد دو رقمی (59-00) نمایش می‌دهد. 08 %f% برای نمایش میلی ثانیه (000000-999999) به کار می‌رود. 548513 z% برای نمایش اختلاف زمانی به کار می‌رود. +0100 Z% ساعت محلی را نشان می‌دهد. CST j% عدد روز در سال را نشان می‌دهد (365-01). 365 U% عدد هفته در سال را نشان می‌دهد (53-00) اگر اول روز هفته یکشنبه باشد. 52 W% عدد هفته در سال را نشان می‌دهد (53-00) اگر اول روز هفته دوشنبه باشد. 52 c% نسخه محلی تاریخ و زمان را نشان می‌دهد .Mon Dec 31 17:41:00 2018 x نسخه محلی تاریخ را نشان می‌دهد. 12/31/18 X% نسخه محلی ساعت را نشان می‌دهد. 17:41:00 %% کاراکتر % را نشان می‌دهد. % به مثال زیر توجه کنید import datetime print(datetime.datetime.today().strftime("%Y/%m/%d")) خروجی 2018/06/22 همانطور که در کد بالا مشاهده می‌کنید، با ارسال کارکترهای جدول بالا به متد ()strftime می‌توانیم به صورت دلخواه و سفارشی، تاریخ و زمان را نشان دهیم. شما می‌توانید به جای کاراکترهای کد بالا، کراکترهای دیگری را به این متد ارسال و با اجرای برنامه نتیجه را مشاهده کنید.
×
×
  • جدید...